محل احداث ورزشگاه باید از آب شرب، برق و گاز و سیستم انتقال فاضلاب و همچنین امکانات مخابراتی برخوردار باشد و ظرفیت این تأسیسات نیز متناسب با نیازهای ورزشگاه گسترش یابد.
تجزیه و تحلیل هوا شناسی
تجزیه و تحلیل هوا شناسی شامل میزان آفتاب، میزان و شدت باد و منحنی باران و دمای سالانه است. آفتاب گیر بودن زمین، یکی از مهمترین عوامل مورد بررسی است. اصولاً ساختمان ورزشگاه و زمینهای آن باید به گونه ای ساخته شوند که بیشترین استفاده را از نور خورشید ببرند. در ساختمانها و میدانهای ورزشی، نوع مصالح و رنگ خارجی دیوارهها نیز از عوامل مؤثر بر نورگیری ورزشگاه است. در مقابل ورزشگاه باید به گونه ای طراحی شود که در معرض یاد قرار نگیرد. درخت کاری در جلوگیری از ورزش باد تا اندازه ای مؤثر است. در شهرهای بزرگ که شرایط آب و هوایی هر نقطهی آن متفاوت است، ورزشگاه باید در مکانهایی احداث شود که از جهت اقلیمی معتدل باشد و حتی المقدور متوسط دمای آنها به نسبت سایر نقاط شهر، بالاتر و میزان بارندگی آن کمتر باشد(سعیدنیا، ۱۳۸۳).
تجزیه و تحلیل زمین شناختی
محلی که برای احداث ورزشگاه انتخاب می شود، نباید در معرض پدیدههایی مانند زمین لرزه و رانش زمین یا نا استواری خاک قرار داشته باشد و اگر به دلایل دیگر چنین مکانی برای احداث ورزشگاه انتخاب شد باید تمهیداتی برای مقاوم کردن ساختمان اندیشیده شود.
( اینجا فقط تکه ای از متن فایل پایان نامه درج شده است. برای خرید متن کامل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )
تجزیه و تحلیل خاک شناسی
در این مرحله از مطالعات، توان بالقوه و مکانیک خاک نفوذپذیری و پوشش گیاهی آن بررسی می شود و نتایج این مطالعات در انتخاب گونه ها و چگونگی استقرار گیاهان نقشی مؤثر مییابد. طی بررسی، مقاصدی نظیر تأمین سایهی مناسب، کاهش دمای محیط، تنظیم رطوبت، ممانعت از بازتاب اشعه ی خورشید، هدایت باد، عایق بندی صوتی و تأمین محیط زیست مطلوب و چشم انداز، از طریق توسعه حساب شده پوشش گیاهی مدنظر قرار میگیرد(ناصحی، ۱۳۵۶).
مقررات و ضوابط فنی اماکن و تأسیسات ورزشی کشور
در طراحی و ساخت ورزشگاهها، اماکن وتأسیسات ورزشی معیارهایی وجود دارد که باید در تمامی ساخت وسازها وفعالیتهای عمرانی مراعات گردند. این ضوابط و موازین فنی به سه دسته تقسیم میشوند:
الف- مقررات شهری.
ب- مقررات مربوط به طراحی و ساخت.
ج- مشخصات فنی رشته های ورزشی.
مقررات شهری
مقررات شهری مربوط به اماکن ورزشی به دو بخش اصلی تقسیم می شود که در ادامه به طور مشروح بیان می شود:
مقررات مربوط به کالبد اماکن ورزشی
مقررات کالبدی شامل ضوابط مربوط به تخصیص اراضی، اماکن چگونگی استقرار و سرانههای مورد نیاز به زمین و فضاهای ورزشی است که تاکنون در کشور ما، با وجود تلاش های مدیران ورزش در سالهای اخیر، هیچ گونه سند قطعی و مشخصی برای این قوانین تدوین نشده است.
مقررات اجتماعی و مدیریت اماکن ورزشی
بخش دوم مقررات شهری، مربوط به ضوابط اجتماعی و مدیریت اماکن و تأسیسات ورزشی است. منظور از این مقررات، معیارهای جمعیتی و ظرفیتی و همچنین نظام مدیریت مجموعههای ورزشی است که با توجه به شاخص های جمعیت ورزشکار، مربیان، داوران، کارکنان و جمعیت تحت پوشش تعیین میشوند. (کاشف، ۱۳۸۸).
مقررات مربوط به طراحی و ساخت
طراحی و اجرای اغلب ورزشگاهای کشور به عهده بخش عمرانی سازمان تربیت بدنی و ادارات کل استانها است به طوری که این نهادها بر اساس شرایط محلی، طرحها را به صورت مستقل و بدون توجه به شرایط، مقتضیات و مسایل منطقهای، تهیه کرده اجرا می کنند. در حالی که به خاطر گستردگی این عملیاتها و تشابه آنها با یکدیگر در کل کشور نیاز به ضوابط و مقررات استاندارد در تمامی سطوح مختلف طراحی وجود دارد.
مشخصات فنی رشته های ورزشی
دفاتر فنی و بخشهای عمرانی سازمان تربیت بدنی برای طراحی زمینها، اماکن وتأسیسات ورزشی باید آخرین اطلاعات و تغییرات مقررات ورزشی را بر حسب نیاز از فدراسیونهای مربوط استعلام کرده و با توجه به تجربه و منابع استاندارد و خارجی طرحهای مورد نظر را تهیه و اجرا کنند. با این همه در برخی مواقع این اتفاق نیفتاده و مدیران ورزشی در هنگام بهره برداری با مشکلات عدیدهای مواجه میشوند از این رو تهیه سندی معتبر و تأیید شده از ضوابط، مقررات و مشخصات فنی رشته های مختلف ورزشی ضروری است تا علاوه بر تسهیل طراحی، کیفیت اماکن را با هزینه کمتر بالا ببرد(منبع قبلی، ۱۳۸۸).
امکانات و زیر ساختهای ورزشی
امکانات و زیر ساختهای ورزشی به فضاها و کلیه عوامل تأسیساتی، خدماتی- رفاهی و بهداشتی گفته می شود که اجرای فعالیتهای ورزشی را در سطح آموزش، تمرین و رقابت تسهیل می کنند. امکانات و زیر ساخت های ورزشی به دو دسته فضاهای ورزشی و تأسیسات پشتیبانی تقسیم می شود:
فضاهای ورزشی[۹]
به مکانهایی گفته می شود که برای انجام فعالیتهای ورزشی مختلف احداث میشوند این فضاها شامل مکانهای ورزشی سرپوشیده و روباز است.
فضاهای سرپوشیده[۱۰]
به مکانهای مسقفی گفته می شود که از ضوابط فنی معین برای اجرای فعالیتهای ورزشی برخوردارند. این فضاها شامل سالن ها، پیست ها، واستخرهای ورزشی سرپوشیده است.
سالن ورزشی[۱۱]
به مکانهای سرپوشیدهای گفته می شود که برابر ضوابط فنی و استانداردهای معین برای انجام فعالیتهای ورزشی خاص احداث شده اند. این مکانها شامل سالنهای ورزشی اختصاصی ( تک منظوره )، چند منظوره، مجتمع های ورزشی، سالن های تمرینی و مسابقاتی و مستقل است.
سالن وزشی اختصاصی[۱۲]
به سالنهای ورزشی گفته می شود که برابر ضوابط فنی و استانداردهای معین برای انجام فعالیتهای ورزشی خاص احداث شده اند.
سالن ورزشی چند منظوره[۱۳]
به سالنهای ورزشی گفته می شود که برابر ضوابط فنی و استانداردهای معین برای انجام چند رشته ورزشی احداث شده اند.
سالن مستقل[۱۴]
به سالنهای ورزشی گفته می شود که خارج از مجموعهها یا استادیومهای ورزشی به صورت منفرد و مجزا ساخته شود.
مجتمع ورزشی [۱۵]
به مکان ورزشی گفته می شود که امکانات مورد نیاز برای انجام چند رشته ورزشی، به خصوص ژیمناستیک، والیبال، بسکتبال، و حرکات موزون (ریتمیک) را داشته باشد.
سالن تمرینی[۱۶]
به سالنهای ورزشی گفته می شود که صرفاً برای انجام فعالیتهای تمرینی و آموزشی رشته های ورزشی مختلف احداث شده اند و اجرای مسابقات ورزشی در آنها امکان پذیر نباشد.
سالن مسابقاتی[۱۷]
به سالنهای ورزشی گفته می شود که مطابق استانداردهای رسمی رشته های ورزشی مختلف میباشد. همچنین دارای سکوی تماشاچی کافی برای برگزاری مسابقات یک رشته ورزشی است. در این سالنها امکان انجام فعالیتهای تمرینی و آموزشی نیز وجود دارد.
فضای روباز [۱۸]
به مکانهای ورزشی غیر مسقف اطلاق می شود که دارای کاربری ورزشی باشد و از ضوابط فنی معین برای انجام فعالیتهای ورزشی برخوردار باشد. فضاهای روباز شامل زمینها، پیستها، استخرهای ورزشی روباز و مکانهای طبیعی برای اجرای فعالیتهای ورزشی است.
زمین ورزشی[۱۹]
به قطعه زمینی گفته می شود که برابر نقشه جامع و تفصیلی مصوب هر منطقه برای انجام فعالیتهای ورزشی اختصاص یافته است و از ضوابط فنی معین برای اجرای فعالیتهای ورزشی برخوردار باشد.
زمین چند منظوره [۲۰]
به زمینهای ورزشی گفته م شود که برای انجام چند رشته ورزشی احداث شده اند.
استخر ورزشی (سرپوشیده و روباز )[۲۱]
