در مرحله آخر، از طریق تعامل اجتماعی، استفاده از ابزارهای فرهنگی به بخشی از سازمان درونی یادگیرنده تبدیل می‌شود.در این مسیر، آن ها شروع به کسب مسئولیت‌های ارتباطی و تنظیمی از افراد با تجربه تر دیگر می‌کنند و سعی در رشد صلاحیت خودتنظیمی خود هستند.

در حالی که هدف نهایی، خودتنظیمی است، پژوهشگران اجتماعی- فرهنگی از اصطلاحاتی مانند یادگیری انطباقی، یا تنظیم اشتراکی به منظور تأکید بر نقش تعاملات جاری میان افراد و بافت، در رشد خودتنظیمی استفاده می‌کنند. برای مثال، مدل تنظیم اشتراکی به مسئولیت مشترک میان معلمان و دانش‌آموزان در استقرار و نگهداری روابطی که خودتنظیمی را ارتقا می‌دهند، تأکید می‌کند. در این مدل، مسئولیت دانش آموزان در این است که جهان اجتماعی چندگانه و اهداف را سازمان می‌دهند؛ در حالی که، معلمان مسئول تدارک حمایت سکوسازی و فرصت‌هایی هستند که میانجی تنظیم دانش‌آموز است(ترنر^[۶۳]، ۲۰۰۲، به نقل از مردعلی، ۱۳۸۷).

نظریه بندورا:

در نظریه شناختی- اجتماعی بندورا فرض می‌شود که کنش انسان به وسیله عوامل متعامل بسیاری تعیین می‌شود و از اینرو افراد، تنها یکی از مشارکت‌کنندگان هستند تا تنها تعیین‌کننده اعمالشان. عامل انسان در درون یک ساختار مهم پیوسته پیچیده عمل می‌کند که مستلزم جبر متقابل میان عوامل شخصی، رفتاری و محیطی است.با توجه به یادگیری خودنظم داده شده، عوامل شخصی شامل کنشها و باورهای شناختی نهفته مانند خودکارآمدی، فرایندهای فراشناختی، دانش راهبردی، ادراکات، عواطف و ارزش‌ها است. عوامل رفتاری شامل کنشهای فردی، بیان کلامی و انتخابها می‌شود. عوامل محیطی، ساختار بافت یادگیری، اجتماعی و تجارب غیرمستقیم شکل داده شده به وسیله سرمشق گیری، ترغیب کلامی و شکلهای نمادی گوناگون، اطلاعات را در برمی‌گیرد.(بندورا،۱۹۸۶ به نقل ‌از سیف، ۱۳۸۹).

صرفنظر از اینکه آموزش معلم محور باشد یا دانش‌آموز محور، یادگیرنده خود را موظف می‌سازد که در تکلیف درگیر شود. خودتنظیمی به فرایندهایی اشاره دارد که دانش‌آموزان به کمک آن رفتار، شناخت‌ها و عواطفشان را که به طور نظامدار به سمت دستیابی به اهداف یادگیری معطوف است، فعال می‌سازند. نظریه شناختی- اجتماعی بندورا، خودتنظیمی را شامل سه زیر فرایند:

خویشتن‌نگری، خودداوری و خودتأملی می‌داند(بندورا،۱۹۸۶). این زیرفرایندها، رویدادهای انحصاری نیستند، آن ها با یکدیگر در تعامل هستند و یکدیگر را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

دانش‌آموزان در حالی که درگیر تکالیف یادگیری هستند، رفتارهایشان را مشاهده می‌کنند. هدفشان از مشاهده رفتار این است که رفتار خود را در مقابل اهداف یا معیارهایی که به وسیله دانش‌آموز، آموزش‌دهنده یا دانش‌آموز دیگری از طریق الگوگیری اجتماعی کسب شده‌اند، مورد قضاوت قراردهند. اطلاعات به دست آمده از این داوری موجب واکنش مثبت یا منفی می‌شود. اگر دانش آموز پیشرفت خود را مثبت تلقی کند، سرانجام راهــبردها و بافتـهایی را که این موفقیت را ارتـقاء می‌دهند، درونی می‌سازد؛ در غیر اینصورت، اصلاحات انجام خواهد شد. واکنش‌های منفی یا مثبت در تطابق با معیارها در طی خویشتن نگری ارائه می‌شوند.

الگوی پینتریچ:

ینتریچ,(۱۹۹۹)، مدلی از یادگیری خودتنظیمی که در برگیرنده اغلب راهبردهای مشخص شده توسط زیمرمن و پونز بود را ارئه نمود. مدل پینتریچ از یادگیری خودتنظیمی شامل سه دسته کلی از راهبردها است که عبارتند از:

الف- راهبردهای شناختی یادگیری.

ب-‌راهبردهای یادگیری خودنظم‌دهی و فراشناخت.

ج- راهبردهای مدیریت منابع.

الف) راهبردهای شناختی: راهبردهای شناختی، رفتارها و افکاری هستند که فرایند یادگیری را تحت تاثیر قرار می‌دهند. به گونه‌ای که اطلاعات بتوانند به طور موثرتری در حافظه به‌خاطر آورده شوند. راهبردهای شناختی را به سه مقوله راهبردهای تکرار و مرور، بسط و گسترش و سازماندهی تقسیم می‌کند.

ب) راهبردهای یادگیری خودنظم دهی و فراشناخت: اصطلاح فراشناخت به دانش ما درباره فرایندهای شناختی خودمان و چگونگی استفاده بهینه از آن ها برای رسیدن به اهداف یادگـیری گفته می‌شود. همچنین، راهبردهای فراشناختی عملکردهای اجرایی هستند که به منظور برنامه‌ریزی و تفکر ‌در مورد فرایند یادگیری صورت می‌گیرد و هدف از آن هدایت، کنترل و ارزیابی یادگیری به وسیله شخص یادگیرنده است. پینتریچ(۱۹۹۹) معتقد است دانش فراشناخت به دانش‌آموزان ‌در مورد خودشان، تکالیف و راهبردهای مختلف محدود می‌شود، اما خودتنظیمی به هدایت، کنترل و تنظیم رفتارهای بالفعل و فعالیت‌های شناختی اشاره دارد.

ج) راهبردهای مدیریت منابع: این راهبردها مربوط به روش‌هایی است که دانش‌آموزان به منظور مدیریت و کنترل محیطشان مورد استفاده قرار می‌دهند. این راهبردها در اداره‌کردن محیط و منابع موجود به دانش‌آموزان کمک می‌کند. راهبردهای مدیریت منابع را شامل برنامه‌ریزی زمان موجود برای مطالعه و سازماندهی زمان برای سایر فعالیت‌های زندگی فرد، فراهم آوردن یک محیط فارغ از عوامل منحرف کننده، مدیریت شغلی از نظر تلاش، گفتگو با خود، خود تقویتی و جستجوی کمک از دیگران می‌باشد.

الگوی بوکارتز:

یادگیری خودتنظیمی، یک مفهوم غنی است که به محققان اجازه می‌دهد که اولا، مؤلفه‌های مختلفی را که بخشی از یادگیری موفقـیت‌آمیز هستند، توصیف کنند. ثانیاًً، تعـاملات متـقابل را که بین مؤلفه‌های مختلف اتفاق می‌افتد، تبیین کند و ثالثاً، یادگیری و پیشرفت مستقیم خود، یعنی ساختار هدف، انگیزش، اراده و هیجان خود را شرح دهند.‌بنابرین‏، نظریه یادگیری خودتنظیمی، به‌معنی قادر بودن به توسعه دانش، مهارت‌ها و رفتارهایی است که می‌توانند از یک بافت یادگیری به بافت دیگر و نیز از موقعیتهای یادگیری که این اطلاعات در آن ها به دست آمده است، که به بافت کار و اوقات فراغت منتقل شوند.

بوکارتز(۱۹۹۷، به‌نقل از مردعلی،۱۳۸۷) یادگیری خودتنظیمی را به‌معنای توانا شدن در ایجاد نگرش‌ها، مهارت‌ها و دانش‌هایی عنوان می‌کند که می‌توانند از یک بافت یادگیری به بافت‌های دیگر و از موقعیت یادگیری که اطلاعات در آن کسب شده است به موقعیتهای کاری واقعی منتقل شود.ضمن تأکید بر آموزش مهارت‌های خودتنظیمی به عنوان هدف آموزش و پرورش، به تعامل بین آموزش یادگیری خودتنظیمی و تعامل بین مؤلفه‌های شناختی و انگیزشی، تأکید دارد. وی یادگیری خودتنـظیمی را به عنوان یک مرحله پیچـیده تکاملی و تعاملی می‌داند که شامل خودتنظیمی شناختی و خودتنظیمی انگیزشی است. وی خودتنظیمی را در سه سطح اهداف، راهبردها و دانش قلمرو خاص در نظر می‌گیرد. ‌بر اساس، در این مدل سه سیستم تنظیمی در یادگیری خودتنظیمی وجود دارد:

۱٫‌تنظیم خود (انتخاب هدف و منبع).

۲٫‌تنظیم فرایند یادگیری(استفاده از دانش ومهارتهای فراشناختی برای جهت دادن به یادگیری).

۳٫‌تنظیم روش های پردازش اطلاعات(انتخاب راهکارهای پردازش اطلاعات).

مؤلفه‌های یادگیری خودتنظیمی:

متخصصان در اینکه یادگیری خودتنظیمی شامل سه مؤلفه اساسی (یک مؤلفه مدیریت منابع) است، با یکدیگر توافق دارند. این مؤلفه‌ها شامل شناخت، فراشناخت و انگیزش (و مدیریت منابع) می‌باشد.

الف) مصونیت دولت و مقامات دولت‌ها

مصونیت­های شخصی و شغلی اعطایی به نمایندگان دیپلماتیک متعلق به دولت متبوع آن­ها بوده و به نوعی از اصل تساوی حاکمیت‌ها سرچشمه ‌می‌گیرد. زیرا دولت می‌تواند از مصونیت نماینده خود چشم‌پوشی نماید. » مصونیت اعطا شده به رئیس دولت و یا سایر مقامات بلند­پایه دولت بر مبنای احترام ‌به این افراد به عنوان نماد استقلال و حاکمیت کشور متبوع آنان می‌باشد. ^[۱۴۷]«

از سوی دیگر بر مبنای نظریه ” عمل دولت “،^[۱۴۸] رفتاری که مقامات دولتی از جمله رئیس دولت، وزیر امورخارجه و نمایندگان دیپلماتیک و کنسولی در جهت ایفای وظایف خویش انجام می­ دهند عمل دولت متبوع آن­ها محسوب شده و از این جهت، این افراد نیز از چنین مصونیتی بهره‌مند می‌گردند.

لرد ویلکینسون در دعوای پینوشه نزد مجلس اعیان انگلستان اعلام کرد: از منظر حقوق عرفی رئیس دولت از همان مصونیتی برخوردار است که خود دولت از آن برخوردار است. نمایندگان دیپلماتیک کشور خارجی از همان مصونیتی که به واسطه به رسمیت شناختن جایگاه یک کشور به وجود می ­آید برخوردار خواهند بود. رئیس دولت در قدرت و نماینده دیپلماتیک متصدی مقام از چنین مصونیتی برخوردارند به گونه ای که این مصونیت متصل به آنان است و آنان را از همه اقدامات و پیگردها مصون می­دارد. فارغ از این که این عمل برای منافع آن دولت انجام شده باشد یا خیر. چنین مصونیتی مصونیت شخصی است. و از اصل سنتی مصونیت پادشاه سرچشمه می‌گیرد.^[۱۴۹]

در نگاه اول به نظر می­رسد که مصونیت های اعطایی مانع پیگرد و مجازات مرتکبین جنایت­های بین‌المللی توسط دادگاه­ های داخلی سایر کشورها می‌گردد چنان که » آنتونیو کسسه معتقد است که یا باید به قواعد قانونی احترام گذاشت یا به حاکمیت دولت، این دو با یکدیگر سازگار نیستند«^[۱۵۰]

ب) دعوای ال‌ادسانی علیه دولت کویت

پس از حمله صدام به کویت، ” سلیمان ال‌ادسانی “^[۱۵۱] شهروند کویتی‌الاصل انگلستان به کویت بازگشت تا در برابر حمله عراق از کشور خویش دفاع نماید. وی تصور نمی‌کرد که روزی که به انگلستان برمی‌گردد آثار کبودی و سوختگی در بدنش ناشی از عمل دولتی باشد که وی برای دفاع از آن، انگلستان را ترک نموده بود. به ادعای او، مشکلاتش زمانی آغاز شد که وی متهم به انتشار عمومی یک نوار ویدیوئی خصوصی شد. این ویدئو مربوط به شیخ جابر الصباح از نزدیکان امیر کویت بود. پس از پایان جنگ، جابر الصباح با کمک نیرو‌های دولتی وارد خانه ال‌ادسانی شد و پس از ضرب وشتم وی، او را به زندان دولت کویت منتقل نمودند که در آنجا نیز ضرب و شتم وی برای چند روز ادامه داشت. سپس وی را از زندان به کاخ برادر امیر کویت منتقل نموده و مورد شکنجه قرار دادند.

پس از بازگشت به انگلستان، ال‌ادسانی نزد دیوان عالی انگلستان شکایتی را علیه دولت کویت مطرح کرد که طی آن خواهان دریافت غرامت به سبب ‌آسیب‌های جسمی و روحی ناشی از شکنجه خویش بود. اما دیوان عالی انگلستان دعوای وی را » به دلیل عدم صلاحیت دادگاه رد کرد و اعلام نمود که دولت کویت تحت “قانون مصونیت دولت ” (۱۹۷۸) نزد محاکم انگلستان از مصونیت برخوردار است. ^[۱۵۲]«تجدیدنظر خواهی وی، به استناد اصل مصونیت دولت از سوی دادگاه تجدیدنظر انگلستان رد شد.

در نتیجه دیوان عالی انگلستان شکنجه صورت گرفته توسط مقامات کویت علیه ال‌ادسانی را عمل دولت کویت دانسته و بر اساس اصل مصونیت دولت که مبتنی بر اصل تساوی حاکمیت‌هاست خود را صالح به رسیدگی ‌به این دعوا ندانست.

با گذر زمان جامعه بین‌المللی کشورها جهت تضمین پاسخگوئی مرتکبین جنایات بین‌المللی، به محدود شدن اصل حاکمیت خویش رضایت داده ­اند. هرچند چنین محدودیتی بر حاکمیت با احتیاط اعمال شده است زیرا کم رنگ شدن اصل مصونیت مقامات دولت‌ها می‌تواند به عنوان وسیله­ای سیاسی و ابزار فشار علیه سایر کشورها مورد استفاده قرار گیرد. آنچه روشن است پس از جنگ جهانی دوم جامعه بین‌المللی برخی از جرایم را چنان شدید و ضد بشری می­داند که آن ها را جرایم علیه حقوق بین‌الملل برشمرده است و جرایمی مانند شکنجه تحت حقوق بین‌الملل نمی‌تواند وظیفه هیچ رئیس دولتی تلقی شود.

در قضیه ال‌ادسانی، وی شکایتی را نزد دیوان اروپایی حقوق بشر علیه انگلستان مطرح نمود که بر اساس آن ادعا نمود که دولت انگلستان از حقوق وی در زمینه شکنجه صورت گرفته حمایت نکرده است. هرچند رأی دیوان نتیجه‌ای برای او در بر نداشت اما او بسیاری از قضات این دیوان را متقاعد نمود تا از نظریه “سلسله مراتب هنجاری “^[۱۵۳] حمایت کنند. بر اساس این نظریه، زمانی که یک دولت تعهد خویش مبنی بر صیانت از حقوق بشر را که از قواعد آمره بین‌المللی محسوب می‌شود نقض می‌کند، نمی‌تواند به اصل “مصونیت دولت ” استناد نماید. بر این اساس، از آنجایی که مصونیت دولت جزء قواعد آمره بین‌المللی محسوب نمی‌شود، در سلسله مراتب هنجارهای حقوقی بین‌المللی نسبت ‌به این قواعد در رده پایین‌تری قرار می‌گیرد در نتیجه یک قاعده آمره حقوق بین‌الملل بر آن برتری می‌یابد.

باید این مسئله را مدنظر قرار داد که جنایات بین‌المللی از جمله جنایت علیه بشریت، جنایات جنگی و نسل‌زدایی جزء وظایف و اعمال حاکمیتی محسوب نمی­ شود که پیگرد مرتکبین آن غفلت از اصل حاکمیت دولت محسوب شود. ‌بنابرین‏، محدودیت مصونیت مقامات دولت و حاکمیت دولت در قبال انجام جنایات بین ­المللی آشکار است. چنان که در رأی مجلس اعیان انگلستان در قضیه استرداد پینوشه نیز ‌به این مسئله اشاره شده بود که جنایات بین ­المللی که حقوق بین ­الملل آن ها را عمل غیر قانونی می­داند و از آن جمله شکنجه، نمی‌تواند به عنوان عمل حاکمیتی و جزء وظایف نمایندگان یک دولت دارای حاکمیت محسوب گردد.

گفتار دوم: تعقیب در زمان تصدی مقام

برخی رویه دولت­ها نشان از میل آن ها به محدود کردن مصونیت مقامات دولتی متصدی مقام حداقل نسبت به جنایات بین‌المللی می‌باشد. یک دعوی مطرح شده در بلژیک علیه آریل شارون رئیس وقت دولت اسرائیل به خاطر کشتار مهاجران فلسطینی در لبنان و همچنین علیه یاسر عرفات رئیس وقت تشکیلات خودگردان فلسطین به اتهام یک سری کشتار و بمباران در اسرائیل مثال برجسته چنین تمایلی می‌باشد. از همین رو احساس وجود اراده­ای جهت محاکمه سران دولت‌ها نزد محاکم بلژیک گروهی از اتباع تبعیدی کوبا را برآن داشت تا علیه فیدل کاسترو به جرم شکنجه، آزار و اذیت و زندان غیرقانونی اقامه دعوا نمایند. همچنین گروهی از قربانیان نسل کشی در کینشازا علیه وزیر امورخارجه جمهوری دمکراتیک کنگو نزد محاکم بلژیک اقامه دعوا نمودند. بلژیک در این دعوا خود را صالح به رسیدگی و صدور حکم دستگیری وزیر امورخارجه کنگو می­دید.

۴ – فرهنگ: سازمان‌هایی که دارای فرهنگ و ساختاری غیر قابل انعطاف هستند، برای ایجاد همکاری و وحدت در دوران بحران دچار آشفتگی می‌شوند. در حالی که سازمان‌هایی که امکان برقرار کردن رابطه های غیر رسمی و انعطاف‌پذیر را در ساختار خود پیش‌بینی می‌کنند، عوامل مثبت و مؤثری برای رشد و ترغیب خلاقیت و نوآوری در سازمان خود به وجود می‌آورند (راسخ، ۱۳۸۶: ۷۷).

۲-۱-۹ مدل‌های کارآفرینی سازمانی

در این قسمت مدل‌های متفاوتی ذکر می‌شود که از طریق آن سازمان‌ها می‌توانند روحیه کارآفرینانه را در سطح کل کارکنان تعمیم دهند.از میان مدل‌های ارائه شده، سه مدل که از سایر مدل‌ها کاربرد ‌عام‌تری داشته بیان می‌کنیم:

۲-۱-۹-۱ مدل یا فرایند کارآفرینی سازمانی کورن وال و پرلمن

کورن وال و پرمن^[۳۹]، ‌بر اساس رویکرد مدیریت استراتژیک، چارچوب کارآفرینی سازمانی را که در نمودار زیر خلاصه شده است، چنین توصیف می‌کنند: ابتدا اطلاعات ورودی از محیط داخلی و خارجی سازمان به تشخیص و ارزیابی فرصت‌های جذاب بازار کمک می‌کنند و به دنبال آن دورنما، مأموریت‌، هدف‌ها و استراتژی‌ها، تعیین و سپس اجرا می‌شوند. از طرف دیگر، نیروهای فشار از سوی سازمان، گروه‌ها و افراد برای کارآفرینی، زمینه را برای ارزیابی شقوق مختلف استراتژی‌ها و اجرای آن ها فراهم می‌کنند. سر انجام نتایج حاصل از عملکرد، با هدف‌ها و مأموریت‌ اولیه مقایسه می‌شود و تغییرات لازم جهت اصلاح انحرافات در هر یک از مراحل صورت خواهد گرفت.

محیط خارجی

فشارهایی برای کارآفرینی: سازمانی، گروهی، فردی

ارزیابی گزینه‌ها: دورنما، مأموریت‌ و هدف‌ها استراتژی‌ها

ارزیابی

نتایج

اجرا

محیط داخلی

کنترل و ارزیابی اثر بخشی

نمودار ۲-۱ مدل کارآفرینی سازمانی کورن وال و پرلمن (منبع کورن وال و پرلمن، ۱۹۹۰: ۲۰)

۲-۱-۹-۲ مدل ترغیب کارآفرینی سازمانی کوراتکو و هاجتس^[۴۰]

در این مدل چهار گام مهم در استراتژی کارآفرینانه بشرح زیر است:

توسعه بینش^[۴۱] : اولین قدم در طراحی یک استراتژی کارآفرینانه شرکتی مشارکت در دیدگاه نوآوری است. از آنجا که تصور می‌شود ‌کارآفرینی شرکتی ناشی از هوشیاری خلاق افراد داخل سازمان می‌باشد، کارکنان باید این چشم‌انداز را شناخته و آن را درک کنند. با ایجاد این بینش مشترک، اهداف مدیران از اتخاذ استراتژی کارآفرینی شرکتی، مورد شناسایی کارکنان قرار می‌گیرد.

تشویق و نوآوری: نوآوری ابزار لازم برای کارآفرین است. از این رو شرکت‌ها باید نوآوری را به عنوان عامل کلیدی در استراتژی‌هایشان درک کرده و به توسعه آن بپردازند.

برخی نوآوری را پدیده‌ای بی‌نظم و بی‌برنامه معرفی می‌کنند. در حالی که دیگر محققان بر منظم بودن آن اصرار دارند. با توجه به ماهیت نوآوری می‌توان هر دو تعریف را قبول داشت. یکی از راه‌هایی که می‌توان از آن در درک این مفهوم استفاده کرد توجه بر دو نوع نوآوری یعنی نوآوری رادیکال و بنیادی و نوآوری تدریجی می‌باشد.

ایجاد جو کارآفرینانه در سازمان: برای اینکه مجددا انگیزه‌ای برای نوآوری در شرکت‌های امروزی ایجاد گردد، مهمترین گام و گام نهایی، سرمایه‌گذاری سنگین در فعالیت کارآفرینانه‌ای است که موجب تجلی تفکرات جدید در یک محیط نوآور می‌شود.

اگر این منطق با دیگر عناصر یک استراتژی نوآور تلفیق گردد، نیروی بالقوه نوآوری، رشد می‌کند. به عبارتی برای پیشرفت کارکنان به عنوان یک منبع نوآور در شرکت‌ها، نیاز به فعالیت‌های توسعه‌ای و تبادل اطلاعات است. علاوه بر ایجاد روش‌های کارآفرینانه و پرورش کارآفرینان در شرکت، لازم است تا جوی ایجاد گردد که افکار نوآورانه کارکنان شکوفا گردد.

توسعه تیم‌های کارآفرینی: در شرکت‌هایی که نسبت به تشکیل اینگونه تیم‌ها احساس تعهد می‌شود، نشانی از تغییر وجود دارد، در واقع آن‌ ها «دگرگونی» یا «انقلابی» را در پیش گرفته‌اند. چنین اقدامات مخاطره‌آمیزی، استراتژی جدیدی برای بسیاری از شرکت‌ها می‌باشد. توصیفی که از این تیم‌ها ارائه می‌شود این است که آن‌ ها مدیر و رهبر خود بوده و عملکرد‌های بالایی دارند.

کاهش میزان شکست و مشارکت بیشتر کارکنان تشویق برای موفقیت و تثبیت عملکرد

پیشرفت تولید و خدمات، انگیزش و دلگرمی کارکنان شناسایی افراد موفق و کنارگذاری افراد نالایق

دیدگاه مشترک

تشویق مشارکت

برخورداری از پاداش

مشارکت در عملکرد

شکل ۲-۴ تاثیر دیدگاه مشترک در موفقیت سازمان از دیدگاه کوارتکو هاجتس (۱۹۸۹)

۲-۱-۹-۳ مدل کارآفرینی سازمانی از دیدگاه فرای

از نظر فرای حرکت به سوی ایجاد کارآفرینی در کل سازمان فرآیندی است که نیاز به برنامه ریزی دارد؛ این برنامه ریزی شامل پنج مرحله بوده و این مراحل عبارتند از:

• • متعهد نمودن سازمان

• • تعیین مدل کارآفرینی سازمانی

• • توسعه فرهنگ کارآفرینانه

• • شناسایی استعدادهای کارآفرینانه

• پاداش به کارآفرینان سازمانی

شکل ۲-۵ ساختار کارآفرینی سازمانی از نظر فرای (۱۹۹۳)

۱٫ کل سازمان، کارآفرینی را می‌پذیرد. یک ساختار زنده و پویا در سازمان توسعه داده می‌شود.

۲٫ بخش محصولات جدید، به طور رسمی در سطح معاونین ایجاد می‌شود تا تولیدات جدید را رهبری کرده و به تشویق دیگران در سازمان بپردازد.

۳٫ تشکیلات فرعی برای محصولات جدید، به طور مستقل ایجاد می‌شود.این واحد پیشنهادها را از افراد پذیرفته و آن ها را برای سرمایه‌گذاری ارزیابی می‌کند.

۴٫ یک شرکت سرمایه‌گذار به طور مستقل می‌شود تا پیشنهادهای داخلی یا خارجی را مطابق با معیارهای مرسوم سرمایه‌گذاری مخاطره آمیز می‌باشد، بررسی و حمایت می‌کند.

۵٫ بخشی در واحد منابع انسانی سازمان ایجاد می‌شود تا به آمومزش مدیران پرداخته و آن ها را به همایش‌های کارآفرینی سازمان اعزام کند (تقی زاده و همکاران،۱۳۸۶: ۱۶۳).

۲-۱-۱۰ سنجش کارآفرینی سازمانی

زهرا شاکر در سال ۱۹۹۶ چهارده عامل را که در سه گروه: نوآوری، کسب و کار جدید و نوسازی تقسیم بندی شده‌اند به عنوان عوامل سنجش کارآفرینی سازمانی معرفی می‌کند. که عبارتند از:

الف- نوآوری^[۴۲]

• • میزان مخارج پژوهش و توسعه؛

• • تسهیلات پژوهش و توسعه؛

• • معرفی محصولات جدید؛

• • ثبت اختراع بیشتر از رقبا؛

• پیشرو بودن در نوآوری‌های انقلابی در صنعت.

ب- کسب و کار جدید^[۴۳]

• • ورود به صنایع جدید؛

• • توسعه جهانی شدن؛

• • اکتساب شرکت‌های مختلف در صنایع مختلف

• • تأسيس شرکت‌های جدید

• ارجحیت ورود به صنعت جدید نسبت به تمرکز بر بهبود عملکرد در کسب و کار فعلی.

ج- نوسازی^[۴۴]

• • انحلال واحدهای غیر سودآور؛

• • تغییر استراتژی‌های رقابتی؛

• • ابداع برنامه های مختلف برای بهبود بهره‌وری واحدها؛

1. 1. . Law No. 5226 on the Conservation of Cultural and Natural Property, Art.3(1). ↑

1. 1. مصطفی کمال پاشا معروف به آتاتورک به معنای پدر ترک، نظامی و ‌بیان‌گذار جمهوری ترکیه است. از مهم‌ترین اقدامات وی ترویج ملی‌گرایی ترک، قانونی‌کردن حق برابری زنان با مردان و تغییر خط عربی به خط لاتین بود. ↑

   

1. 1. . Code du Patrimoine, Art. L111-1. ↑

1. 1. . Loi du 13 décembre 1913 Sur les Monuments historiques. ↑

1. 1. . Loi n⁰ ۲۰۰۰-۶۴۳ du 10 juillet 2000 relative à la Protection des trésors Nationaux. ↑

1. 1. . Loi du 27 Septembre 1941 Protant reglementations des Fouilles archéologiques. ↑

1. 1. ‌بر اساس ماده ۲ قانون آثار باستانی، واژه یا اصطلاح «مقامات مسؤل آثار باستانی» به مفهوم ریاست کل ‌آثار باستانی و موزه‌ها می‌باشد. ↑

1. 1. . Antiquities Law, (Legislative Decree 222), Art 3. ↑

1. 1. . Law N^o ۱۱۷ on the Protection of Antiquities, Art. 2. ↑

1. 1. . Law N^o ۳۰۲۸ on the Protection of Antiquities and Cultural Heritage in General, Art 2. ↑

1. 1. . Convention on the Means of Prohibiting and Preventing the Illicit Import, Export and transfer of ownership of cultural property Oct. 12-NOV.14, 1970. ↑

1. 1. 1. . دولت ایران به موجب ماده واحده قانون الحاق ایران به کنواسیون اتخاذ تدابیر لازم برای ممنوع کردن و جلوگیری از ورود و صدور و انتقال مالکیت غیر قانونی اموال فرهنگی مورخ ۱/۸/۱۳۵۳ مجلس شورای ملی به کنوانسیون مذکور ملحق گردید. ↑

   

1. 1. . International theft and Illegal export of Cultural Property P.13. ↑

1. 1. . Unesco Convention (1970). Art. 4. ↑

1. 1. . ماده‌ ۱: از نظر این کنوانسیون، «میراث‌ فرهنگی‌» یعنی:‌یادمان‌ها: آثار معماری‌، مجسمه‌سازی‌ یا نقاشی‌ در بناها، عناصر و ساختارهایی که‌ سرشت باستان‌شناسی دارند، کتیبه‌ها، غارهای مسکون و ترکیبی از سیماهایی که‌ از نظر تاریخی‌، هنری‌ و علمی‌ دارای‌ ارزش‌ جهانی‌ استثنایی‌ هستند.

      مجموعه بناها: مجموعه‌ بناهای‌ جداگانه یا گروهی که‌ به دلیل معماری‌، همگن بودن، یا موقعیت مکانی در چشم‌انداز، از نظر تاریخی‌، هنری‌ و علمی‌ دارای‌ ارزش‌ جهانی‌ استثنایی‌ هستند.

      سایت‌ها: آثار انسان‌ یا آثاری که‌ توأماً به‌ وسیله‌ انسان‌ و طبیعت‌ ایجاد شده‌ است‌ و مناطق‌ دربردارنده سایت‌های باستانی‌ که‌ از نظر تاریخی‌، زیبایی‌شناسی‌، نژادشناسی‌ یا مردم‌شناسی‌ دارای‌ ارزش‌ جهانی‌ استثنایی‌ هستند. ↑

1. 1. . طبقه‌بندی در فهرست قرمز اتحادیه بین ­المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی International Union for Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) براین اساس است که در وهله نخست دو گروه: الف – ارزیابی‌شده و ب- ارزیابی نشده (NE) قرار دارند. ‌بر اساس اطلاعات موجود از تاکسون‌ها، گروه ارزیابی‌شده ها به دو دسته کلی: ۱- دارای اطلاعاتی کافی و ۲- کمبود اطلاعات (DD) تقسیم می‌شوند. دسته اول (دارای اطلاعات کافی) نیز خود به چهار گروه: ۱- منقرض (EX)، ۲- منقرض در طبیعت (EW)، ۳- در معرض تهدید (T) و ۴- با ریسک کمتر (LR) تقسیم می‌شود. گروه «در معرض تهدید» خود به زیرگروه: ۱- بحرانی (CR)، ۲- در خطر انقراض (EN) و ۳- آسیب‌پذیر (VU) تقسیم می‌شود. گروه «ریسک کمتر» هم به سه زیرگروه: وابسته به حفاظت (CD)، در شرف تهدید (NT)، و دارای کمترین نگرانی (LC)، تقسیم می‌شود. ↑

1. 1. . “Operational Guidelines for the Implementation of the World Heritage Convention, World Heritage Centre: 2008,” http://whc.unesco.org/en/guidelines, .Retrieved 2010-01-15, p. 14. ↑

1. 1. . از این جمله است: کنوانسیون حفاظت از اموال فرهنگی در درگیری‌های مسلحانه (لاهه، ۱۴ می ۱۹۵۴)، منشور مدیریت و حفاظت از میراث فرهنگی زیرآب (مصوب یازدهمین مجمع عمومی International Council of Monuments and Sites (ICOMOS).، سوفیا، ۵-۹ اکتبر ۱۹۹۶)، کنوانسیون بین‌المللی ۲۰۰۳ یونسکو در حفاظت از میراث فرهنگی معنوی (پاریس، ۱۷ اکتبر ۲۰۰۳)، کنوانسیون راجع به طرق ممانعت و پیشگیری از واردات، صادرات و انتقال غیرقانونی مالکیت اموال فرهنگی (پاریس، ۱۴ نوامبر ۱۹۷۰)، کنوانسیون حفاظت و ارتقای تنوع اشکال فرهنگی (پاریس، ۲۰ اکتبر ۲۰۰۵) و کنوانسیون حفاظت از میراث فرهنگی زیر آب (پاریس، ۲ نوامبر ۲۰۰۱). ↑

1. 1. . Cultural landscapes. ↑

1. 1. . “World Heritage Information Kit”, http://whc.unesco.org.Retrieved 2010-01-15, p.8. ↑

1. 1. . “Operational Guidelines,op.cit, n 19.at pp. 85-86. ↑

1. 1. . منطقه‌ای دارای بستگی‌های اقتصادی، فرهنگی، سیاسی یا مذهبی است. گاه ترسیم مرزهای دقیق چنین منطقه‌ای دشوار است. نگاه کنید به: http://www.cycfoundation.org/concepts/GeoculturalRegion. ↑

1. 1. . Basic Texts of the 1972 World Heritage Convention 2005 Edition, France: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, 2005, p. 120. ↑

1. 1. . Schneider, Marina. Op. Cit., P. 481. ↑

1. 1. . دروز، جرج، ۱۳۸۹ کنوانسیون وحدت قوانین ‌در مورد عودت بین‌المللی اموال فرهنگی که سرقت رفته یا به طور غیرقانونی خارج شده‌اند، ترجمه فرهاد خمامی‌زاده، مجله حقوقی، شماره بیست و دوم، ص ۱۸۴٫ ↑

1. 1. .Draft Explanatory Report to the Convention on the Protection of Underuater Cultural Heritage, council of Europe, DIR/ Jur (84) I, Strasbourg: 22 June 1984, Art. 1 (3). ↑

1. 1. . Ibid, Art. 2. ↑

1. 1. . International law Association Draft Convention on the Underwater Cultural Heritage, Art. P.(9). ↑

1. 1. . دولت جمهوری اسلامی ایران در تاریخ ۴/۱۰/۱۳۸۷به این کنوانسیون ملحق شده است. ↑

1. 1. . ممتاز، جمشید، «تأملی بر کنوانسیون حفاظت میراث فرهنگی زیرآب»، مجله حقوقی، شماره ۳۲، ص ۱۶۴٫ ↑

1. 1. . What is Intangible Cultural Heritage? , at:www.unesco.org/culture/ich/inden.php?pg?00002 ↑

1. 1. . Smeets. Rieks, Op. Cit., P. 140. ↑

1. 1. . PPKuruk, Paul, Cultural Heritage, Traditional Knowledge and Indigenous Rights: An Analysis of the Convention for the Safeguarding of Intangible Cultural Heritage, Macquaire Journal of Internatioanl and Comparative Law, 2004, No. 6;. ۸-۹٫ ↑

1. 1. . Kentaro, Tanaka, Unesco’s Convention for Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage, Training Course for Safeguarding Intangible Cultural Heritage, PP. 2-3. ↑

1. 1. نقطه عطف تفکر در نگرش بازاریابان این بود که آن ها دیگر نام تجاری را صرفا به چشم مارک یا نشانه بر روی کالاها یا خدمات نمی دیدند و رفته رفته درک کردند که نام تجاری می‌تواند ابزاری در جهت رشد کسب و کارشان باشد.

1. 1. 1. به موازات ایجاد این نگرش ، مدیران و متفکران بازاریابی دریافتند که نام های تجاری چیزی که فقط قابل مدیریت و کنترل باشند ، نیستند. بلکه علاوه براین برای خود هویتی مستقل می‌باشند که حق و حقوق تعریف شده ای دارند.

   

1. 1. انتقاد سازنده در این عصر، وارد مبحث مدیریت نام تجاری شد و مدیران بازاریابی دریافتند که با بهره گرفتن از انتقادات سازنده، می‌توانند به دیدگاهی دست یابند که بهترین مدل را برای رشد روزافزون موقعیت نام های تجاریشان فراهم سازند.

1. در این عصر، اولین تلاش ها برای ترغیب و تحریک کنکاش ‌در مورد نام تجاری با الهام گرفتن از مباحث فلسفی ، آغاز شد.

ویتگن اشتاین^[۳۴]، معتقد بود که هرگز با تفکر نسبت به نام تجاری خود به عنوان مترادف چیزی (مانند یک تصویر که فقط بر روی یک فرد یا مکان، متمرکز می شود و حاشیه ها را در بر نمی گیرد)، رشد نام تجاری خود را محدود نکنید. نام تجاری را به عنوان ابزاری درنظربگیرید که می‌تواند( و باید) کاربردهای مختلفی داشته باشد. نام تجاری، صرفا یک مفهوم را در برنمی گیرد. مفهوم نام تجاری ، ترکیبی از تمام کاربردها و ارزش هایی است که در بردارد. براین اساس مدیریت مفهوم یک نام تجاری، جوهره و چکیده مدیریت نام تجاری در دنیای امروز است.

اگزیستا لیسم^[۳۵] ها، می‌گفتند که؛ از این وسوسه ای که شما را به رفتن به دنبال فرآیندها و سیستم ها ترغیب می‌کند، اجتناب کنید، هر نام تجاری برای خود، هویتی فردی دارد که این هویت برای خود ، وجود و حیات دارد. اگر نام تجاری این هویت را نداشته باشد آن گاه به معنای واقعی نیست و نمی تواند با مصرف کنندگان خود ارتباط برقرار کند. ‌بنابرین‏ به نام تجاری خود به عنوان یک فرد احترام بگذارید و از جانب او تصمیمات حیاتی اتخاذ کنید و فضای کافی را فراهم کنید تا خود را با شیوه های جدید ، اثرگذار و شاید حتی تعجب برانگیز به شما نشان دهد.

پوپر نیز بیان کرد که دست از اندیشه‌های قطعی و یقینی و صددرصدی بردارید ، چون این تفکرات وجود ندارند. همیشه باید تلاش کنید که شیوه های فعلی تفکر را با مدل ها و اندیشه‌های جدیدتر و بهتر ، جایگزین کنید. ‌بنابرین‏ انتقاد سازنده جایی انجام می شود که پیشرفت و رشد راه خود را آغاز کرده باشد نکته کلیدی آن است که توسعه و تقویت نام تجاری را در قالب نگرش حل مسئله مستمر ببینیم

۷-۲٫ نقش و اهمیت نام تجاری:

در ادبیات کلاسیک اقتصاد، نیروی کار ، سرمایه و زمین(مواد خام) سه عنصر اصلی تولید و سرچشمه های اصلی ثروت بشمار می‌آید. در روش های سنتی حسابداری صنعتی نیز برای محاسبه قیمت فروش، هزینه دستمزد، مواد اولیه ، سربار با یک میزان سود معقول جمع زده می شود. ولی هیچ یکی از این دو الگو قادر نیستند توضیح دهند که چگونه یک ساعت رولکس با کارایی ، کیفیت و زیبایی مشابه ، به سه برابر قیمت یک ساعت سیکو به فروش می‌رسد. رویکردهای نوین بازاریابی این پدیده را با هویتی که نام تجاری برای مشتری به همراه دارد توضیح می‌دهد. در واقع ما با بازاریابی، نام تجاری خود را معرفی کرده و به ثبت آن می پردازیم. امروزه سرمایه اصلی بسیاری از کسب و کارها، نام های تجاری آن هاست. برای دهه ها، ارزش یک شرکت بر حسب املاک، سپس دارایی های ملموس، کارخانه ها و تجهیزاتش اندازه گیری می شد. با این حال اخیراً ‌به این نتیجه رسیده اند که ارزش واقعی یک شرکت جایی بیرون از آن ، یعنی در اذهان خریداران بالقوه قرار دارد( کاپفرر، ۱۳۸۵) در حالی که قیمت یک محصول ، ارزش پولی آن را می سنجد ، نام تجاری آن محصول را می شناساند و جنبه‌های متمایزش را آشکار می‌کند( همان منبع،۱۳۸۵). نام تجاری وسیله دفاعی در برابر رقابت قیمت ها می‌باشد. نام تجاری قوی و نیرومند در مقایسه با نام هایی که شهرت کمتری دارند، اعتماد و آسایش بیشتر و تصویر ذهنی بهتری در خصوص کیفیت ارائه می‌کند. افراد، مایل و حاضر هستند اضافه بهایی را بابت نام تجاری قوی بپردازند. نقطه قوت نهایی یک نام تجاری، بر مبنای عملکرد آن بنا شده است نه بر اساس ارتقای فروش آن (کاتلر،۱۳۸۶). در بازاریابی ، نام های تجاری تاثیر ویژه ای بر ذهنیت و برداشت های مشتریان دارد. در بازار فوق العاده پویای عصر امروز مشتری از سازمان انتظار دارد که بیشترین ارزش ها را با مناسب ترین قیمت عرضه کند و سازمان ها نیز مدام به دنبال روش های جدید و ایجاد نوآوری در خلق و ارائه ارزش هستند و حتی از ارزش مشتری تحت عنوان” منبع آتی مزیت رقابتی” خویش نام می‌برند.( همان منبع ،۱۳۸۵)

بازاریابان معتقدند” تعیین نام تجاری هنر و بنیان بازاریابی است”

به نظر کلر(۱۹۹۶) نام های تجاری قوی و موفق دارای دو وجه شاخض انسانی هستند. این دو وجه عبارتند از ” قلب و عقل” . نام های تجاری قوی قادرند قلب و عقل مردم یا مصرف کنندگان را تحت تاثیر قرار دهند.

تولید کنندگان محصولات را تولید می‌کنند، خریداران نام های تجاری را می خرند ، آزمایشگاه های داروسازی به مولکول ها شکل می‌دهند، پزشکان نام های تجاری را تجویز می‌کنند. در یک نظام اقتصادی که نام های تجاری در مرکز تقاضا و تجویز قرار می گیرند ، یک نام تجاری به طور طبیعی نقش برجسته ای به خود می‌گیرد(کاپفرر،۱۳۸۵).

نام های تجاری اغلب به عنوان یکی از ارزشمندترین دارایی های سازمان دیده می‌شوند(آکر،۱۹۹۱). به بیان ساده یک نام تجاری می‌تواند به ارزش کالاها یا خدمات بیفزاید و مانع از کپی برداری رقبا شود. برای بسیاری از کسب و کارها ، نام تجاری و آنچه که برای ارائه دارد مهمترین دارایی و پایه مزیت رقابتی و جریانات نقدی آتی است (همان منبع،۱۹۹۱). ولی هنوز نام تجاری با این دید که باید نگهداری و قدرتمند شود ، به طرز هماهنگ و منسجم مدیریت نمی شود.. از دیدگاه های گوناگون می توان درباره ارزش نام تجاری هم برای مصرف کننده و هم برای شرکت صحبت نمود (کلر ،۲۰۰۸).